Zwinkels ziet het zo...

Geluk

Wed, 21 Sep 2022 09:39:59 GMT

Heeft de ene mens meer geluk dan de ander? Is geluk iets toevalligs? Iets wat je ‘toe valt’, wat door het universum (ongelijk) wordt verdeeld? Of is geluk maakbaar en kun je je eigen geluk bepalen? Wat is geluk eigenlijk? Vrijwel iedereen streeft ernaar of wil in ieder geval wegblijven van het tegenovergestelde (pech?).

Geluk wordt vaak omschreven als een toevallige gunstige gebeurtenis, mazzel of voorspoed. Een externe factor, iets wat je overkomt en waar je weinig invloed op hebt. Als je het zo bekijkt, kun je flink balen of jaloers zijn als een ander meer geluk heeft dan jij (de buurman die een mooie geldprijs wint) of je schuldig voelen als je er zelf meer van hebt dan een ander (omdat je geboren bent met een beter stel hersenen dan je broertje). En juist die gevoelens hebben invloed op de mate waarin je geluk ervaart.

Is geluk dan een emotie? Een gevoel dat van binnenuit komt als reactie op wat er in je omgeving gebeurt? Zeker, je lichaam reageert op dat wat via je zintuigen binnenkomt en bepaalt daarmee je stemming. Maar wist je dat je zelf ook invloed hebt op de stofjes die door je lichaam razen? Gelukshormonen zoals serotonine, dopamine, endorfine en oxytocine komen vrij als je lacht, sport, eet, vrijt of mediteert.

Voor mij is geluk ook: bewust zijn van dat het geluk dat je toe valt. Dat zijn vaak hele kleine dingen: de zon op je gezicht als je de vuilnisbak buiten zet, een euro op de grond als je net een muntje nodig hebt voor je winkelkarretje, de vriendelijke glimlach van een vreemde… zie het, voel het! Laat die geluksstofjes maar stromen!

Afgelopen weekend was ik met mijn man en lieve vrienden een paar dagen in Edinburgh. Het onverwacht heerlijke weer, de bruisende stad en het fijne gezelschap droegen zeker bij aan mijn gevoel van geluk. Maar ook het feit dat ik me daar heel bewust van was. Geluk zit in kleine dingen, maar je moet ze wel kunnen zien. De prachtige regenboog terwijl we Arthur’s seat beklommen, het laatste tafeltje voor vier in het restaurant waar we wilden eten, de autoverhuurder die ons wel even naar het vliegveld wilde brengen… “Wat hebben we toch weer geluk hè?” riepen we dan tegen elkaar. Het werd een spelletje dat we steeds beter in werden.

Zo bezien is geluk geen gebeurtenis of emotie, maar een vaardigheid: de mate waarin je in staat bent te zien en te ervaren wat je toe valt, hoe klein dat ook is. Daarbij helpt het natuurlijk als je niet al te veel pech hebt, maar het een sluit het ander niet uit.

Geef mij nu je angst...

Thu, 05 Aug 2021 09:28:50 GMT

Ze zou een slechte raadgever zijn, zorgt dat het je dunnetjes langs de benen loopt en laat je duizend doden sterven. Nou, daar wil je natuurlijk ver weg van blijven!

Hartstikke gek

Afgelopen weekend was ik met mijn gezin in een attractiepark. Op zich ben ik niet zo bang aangelegd als het om achtbanen gaat, maar als je een tijdje in de wachtrij staat en de ene na de andere rit vol gillende mensen voorbij raast, dan doet dat toch wat met je. Met een niet te negeren knoop in m’n buik, een verhoogde hartslag en een versnelde ademhaling probeert mijn lijf me te vertellen dat ik hartstikke gek ben als ik me vrijwillig laat vastsnoeren in een karretje dat op 40 meter hoogte in een vrije val naar beneden stort om vervolgens met 100 km/u de ene na de andere looping te maken. Als ik nu naar mijn lijf zou luisteren, zou ik tegen de stroming van wachtende mede-gekken in, de rij verlaten. Maar mijn hoofd is sterker en praat op me in: “Stel je niet aan, die attracties zijn super veilig, er kan je niets gebeuren.” “Effe serieus, wat is het ergste dat je kan overkomen? 30 seconden doodsangst en dan is het al voorbij!” “Hallo, je hebt net je jongste ervan overtuigd ‘dattie echt niet eng is’, hoe geloofwaardig ben je nog als moeder als je nu vlucht?”

Comfort zone

Angst is een natuurlijke reactie van het lichaam die je waarschuwt en beschermt tegen mogelijk gevaar. Het zorgt ervoor dat je klaar bent om te vechten of te vluchten en helpt je op die manier veilig te blijven. Angst is dus van levensbelang. Maar als het gevaar is geweken of als er feitelijk geen gevaar is, bijvoorbeeld omdat de kans dat je sterft in een achtbaan statistisch gezien nihil is, dan kan angst je plezier in het ervaren van nieuwe dingen behoorlijk beperken. Je kunt natuurlijk besluiten dat dat oké is en je laten leiden door de signalen die je lichaam je geeft. Daarmee blijf je in je comfort zone en voel je je veilig. En toch kies ik daar niet voor. Omdat ik weet hoe het brein en het lichaam werken, dat ze me samen willen beschermen én dat het leven begint aan het eind van je comfort zone. Dus probeer ik daar in die rij mijn lichaam te kalmeren met een stiekeme ademhalingsoefening en herhaal ik de mantra: “Ik vind het spannend en ik doe het toch!” Ik kies er bewust voor om buiten mijn comfort zone te stappen en hoop maar dat het mij iets oplevert wat ik nog niet had: een gevoel van trots, overwinning, energie, kick en waarschijnlijk ook misselijkheid. Maar ook dat gaat voorbij met een second of 30. Hoop ik…

Zoals een beroemd filosoof uit de vorige eeuw al eens zei: ‘ Geef mij nu je angst, ik geef je er hoop voor terug .’

Sometimes you win, sometimes you learn

Tue, 29 Sep 2020 13:54:01 GMT

Over het verschil tussen een reflex en een respons

Vanmorgen tijdens mijn rondje rennen (ik durf het niet hardlopen te noemen want zo hard ga ik niet) beluisterde ik zoals gewoonlijk een podcast. Heerlijk vind ik dat, het nuttige te combineren met het aangename. En nu vraag je je misschien af welk deel ik als nuttig ervaar en welk deel als aangenaam, maar daar gaat deze blog niet over.

Reflex of respons?

Waar ik het wel over wil hebben is, zoals Dokter Juriaan het in gesprek met Chiel Beelen zo mooi noemde, het verschil tussen een reflex en een respons. Een reflex is een snelle reactie van het lichaam, gericht op overleven. Als je je vingers brandt aan heet water, dan hoef je niet na te denken over je reactie. In een reflex trek je je hand onder het hete water vandaan, ter voorkoming van (ergere) brandwonden. Handig! In het dagelijks leven vergen de meeste gebeurtenissen geen reflexmatige reactie, simpelweg omdat ons leven niet op het spel staat. En toch lukt het ons soms niet om te reageren met een verstandige, doordachte respons. Zo eentje waar je een fijn gevoel aan overhoudt, waarvan je ervaart: dat heb ik goed gedaan. In de praktijk blijken reflex en respons zo dicht bij elkaar te liggen dat ik ze af en toe door elkaar haal.

Say what?

Vorige week ontving ik van de directie van de school van mijn zoon een e-mail over de aangescherpte Corona-regels. In grote lijnen een herhaling van zetten, dus ik las de brief diagonaal door (Ja ja, weet ik al, doe ik ook). Tot ik op een zinnetje stuitte waarvan mijn haren recht overeind gingen staan: “Leerlingen die de Corona-regels overtreden worden zonder aarzeling geschorst met alle gevolgen van dien.” Zo. Dus.

Woest was ik! Wat dacht die man nou helemaal, dat hij als directeur van een school die het digitaal onderwijs nog moest gaan uitvinden wel even zou bepalen dat mijn kind met een onschuldige snottebel geschorst zou worden? Ik greep naar m’n laptop en tikte een scherpe reply aan de (ongetwijfeld beste) man. Inmiddels ben ik door schade en schande wel zo wijs geworden dat ik dat soort communicatie eerst nog even door iemand anders laat lezen alvorens ik het verstuur. En ik laat het bericht een paar uur als concept staan zodat ik het met afgezwakte emoties nog wat kan nuanceren voordat ik het afvuur. Dus na heel wat gewik, geweeg en geschaaf was mijn mail klaar voor verzending. Ik had mijn reflex afgewend met een verstandige, opbouwende respons waar de directie mee aan de slag kon. Dacht ik…

Au!

Tot ik de volgende dag een niet mis te verstane reactie ontving. Zonder zijn woorden te herhalen: hij was not amused . Toen ik mijn eigen mail daaronder nog eens terug las, begreep ik wel waarom. Het effect van je communicatie kun je aflezen aan de reactie die je erop krijgt . En dit was niet helemaal wat ik ervan verwacht had.

Wat ging er mis? In een zeer aangename en bovenal nuttige intervisie met een lieve collega-coach (thank yououou!) kwam de aap uit de mouw: mijn e-mail was een reactie geweest die voortkwam uit een diepgeworteld oud zeer dat werd geraakt door één zinnetje. Een reflex dus! Ondanks de veiligheidsmaatregelen die ik had ingebouwd met de mee-lezer en de tijd tussen schrijven en verzenden, zat ik nog steeds vol in de emotie. Alsof mijn leven op het spel stond, was ik geraakt in een voor mij belangrijke waarde: rechtvaardigheid. Pas toen me de spiegel werd voorgehouden, kon ik het ongemak aankijken en maakte de boosheid plaats voor schaamte. Schaamte dat ik me zo had laten gaan. Over één zinnetje. Dat waarschijnlijk met de beste bedoelingen was geschreven. Voor ons aller veiligheid. Toen pas was ik in staat een respons te geven die daadwerkelijk goed en kloppend voor me was.

Wachten in het ongemak...

Volgens dokter Juriaan uit de podcast heb ik te leren wachten in het ongemak, zonder te weten hoe lang dat gaat duren en wat er gaat komen. Net zolang totdat je de reflex van de respons weet te onderscheiden en je een reactie kunt geven die bijdraagt aan de relatie met jezelf en aan je gezondheid. Maar hoe dan?

Dat antwoord kwam van een andere dokter: de manier waarop Diederik Gommers in de uitzending van Jinek liefdevolle reageerde op de ietwat reflexmatige Famke Louise was voor mij de inspiratiebron voor een nieuwe reply aan de directeur. Dit keer lukte het me om oprecht begrip te tonen voor de gespannen situatie waarin schooldirecties zich in deze tijd bevinden en te erkennen dat ik daarover te snel en te hard had geoordeeld. Bovendien was ik in staat op een opbouwende manier mijn kant van het verhaal te belichten. Dat het voor ouders iedere dag weer een dilemma is: houd je je kind thuis waardoor het een achterstand oploopt of laat je hem met een loopneus naar school gaan. Dit keer wilde ik geen gelijk krijgen, maar uitleggen waar ik tegenaan loop. En dat voelde goed. Rustig, helder en geaard. Naast nuttig werd het dus uiteindelijk toch ook nog aangenaam.

Ik heb geen reactie meer gekregen van de directeur. Sometimes you win, sometimes you learn.

Het is goed zo, ik heb veel geleerd afgelopen week ☺

Veni, vidi, vici!

Mon, 11 Nov 2019 10:19:02 GMT

Over verdriet, verduren en vertrouwen

Ik ben gek op beestjes, het ontspant me om voor hen te zorgen en tegen hen te kletsen. De buren vragen zich al jaren af of ik wel helemaal in orde ben, want ik voer hele monologen op voor onze kippen en konijnen. Dieren zijn voor mij een enorme hulpbron en werken bijna net zo goed als coaching ;-)

Dit is Bobbi, onze plofkip, vernoemd naar… inderdaad sexy lady Bobbi Eden vanwege de enorme gelijkenis in kapsel. Vorige week werd onze Bobbi ineens heel ziek, ze kon niet meer op haar poten staan en zag er belabberd uit. Ze heeft al heel wat meegemaakt in haar tweejarige leventje bij ons. Drie hanen heeft ze overleefd, een traumatisch afscheid van konijn Knabbel, achtervolgingen door enthousiaste neefjes en nichtjes… Maar tussen haar konijnenvriendjes Babbel en Bibi kakelde Bobbi altijd gezellig terug tegen me. Tot begin vorige week…

What doesn’t kill you…

Van huis uit heb ik geleerd dat je niet bij het eerste piepje of kraakje naar de dokter rent. Het meeste gaat vanzelf over, dus afwachten en vertrouwen op het herstellend vermogen van het lichaam is wat wij in eerste instantie (best lang) doen. En als het om dieren gaat, heerst er nog zo’n systemische overtuiging: het is en blijft een dier, dus een interventie moet wel reëel (lees: niet te duur en liefst met garantie op succes) zijn. Ik besloot daarom een paar dagen af te wachten, misschien had Bobbi wel gewoon een klein griepje te pakken.

Helaas knapte ons kipje niet op. Donderdagavond gingen we allemaal wat verdrietig naar bed met de gedachte dat ze de ochtend waarschijnlijk niet zou halen. Ze woog nog maar 300 gram en maakte een stervende indruk.

Ontroostbaar

De volgende ochtend vlogen de kinderen nog voor het ontbijt naar buiten om te kijken hoe het met Bobbi was. Moedig, vond ik, want het zou zo maar kunnen zijn dat ze daar een koud hoopje veren zouden aantreffen. Maar Bobbi bleek een taaie kip en zat nog steeds te wiebelen op haar stok. Ik besloot dat ik het beestje niet langer wilde laten lijden en bereidde de kids voor mijn bezoekje aan de dierenarts. De oudsten vonden het jammer maar ook het beste voor Bobbi. De jongste was ontroostbaar terwijl ik de kip in een reismandje in de auto zette. Haar juf en haar vriendinnen zouden vandaag extra lief voor haar zijn om dit grote verdriet te verzachten…

Zes nieuwe kippen?

Met Bobbi op de bijrijdersstoel reed ik naar dierenkliniek de Delta in Maasland. Tegen beter weten in had ik een beetje mest meegenomen, mocht de dierenarts daarom vragen, maar ik ging er vanuit dat ik met lege handen thuis zou komen. Zo’n beestje hoeft niet te lijden omdat wij mensen geen afscheid kunnen nemen, het blijft toch en is maar een beest, voor €10 koop je een nieuwe, frisse kip, ze heeft het geweldig gehad bij ons… Mantra’s in mijn hoofd waarmee ik stoer en nuchter naar binnen stapte. Lang verhaal kort: na een liefdevol onderzoek (inclusief mestanalyse) en een reële prognose (ze is wel heel erg zwak, ik geef haar weinig kans) stond ik weer buiten met medicijnen en dwangvoeding. Van de sterke ‘ik-regel-het-wel-moeder’ was met een stap over de drempel van de spreekkamer niets meer over dus de dierenarts kon niet anders dan een behandelplan opstellen en een factuur uitschrijven ter waarde van 6 nieuwe kippen. Met een diepe zucht verliet ik het pand met Bobbi in haar mandje, de redder in mij was trots op me! Ik ging er alles aan doen om deze kip te redden en als’ie dan toch dood zou gaan, scheelde dat (hopelijk) een beetje schuldpijn.

Veni, vidi, vici!

Inmiddels zijn we drie dagen verder en ik durf nog niet te hard te juichen maar er lijkt zich toch een wonder te voltrekken in huize Zwinkels. Na drie dagen van medicatie en intensief voeren, ging Bobbi staan en keek ze ons met haar kleine kraaloogjes aan met een blik van: Zo, hè hè, ik ben er weer! Ze is bijna 100 gram aangekomen (een derde van haar startgewicht) en laat zich lekker verwennen door alle aandacht van iedereen. Ze geniet van haar warme plekje in huis in plaats van in het koude kippenhok. En ik…? Ik geniet mee. Van het herstel, het vertrouwen op mezelf en van de overwinning tegen alle overtuigingen in. Veni, vidi, vici: Zij kwam, zag en overwon!

Goede bui, slechte bui…

Thu, 03 Oct 2019 14:17:53 GMT

Over stemmingen

Wat een weer weer! Regen, donkere luchten, kou… word jij er chagrijnig van of geeft het je juist een gevoel van knusheid? Het weer kan grote invloed hebben op je stemming, maar wist je dat jij je stemming zelf kunt bepalen? Wat zou het betekenen voor je gedrag en je resultaten als je voor 100% ‘in charge’ bent over je stemming?

Een verschil in stemming maakt de belevenis van dezelfde gebeurtenis totaal anders. Dat ken je vast wel van een heerlijke vakantie: die vliegt voorbij! Terwijl de klok echt niet sneller is gaan tikken… Je stemming wordt bepaald door allerlei factoren. Door meer kennis over jezelf en door te leren hoe stemmingen werken, krijg je invloed op hoe je je voelt en daarmee ook op je gedrag, je communicatie en je resultaten.

De baas over je stemming, hoe dan?

Wees je bewust van je stemming

Stemming is iets waar we vaak onbewust in komen. Door je een aantal keren per dag even af te vragen in welke stemming je zit, word je je bewust van de relatie tussen die stemming en je gedrag. Als je weet dat je voor succes een helpende stemming nodig hebt, ga dan na of je die ervaart en zo niet: wat zou je kunnen doen om in een helpende stemming terecht te komen?

Leer over de communicatie met jezelf

Inzicht in hoe je communiceert, is een fantastische manier om meer over jezelf te weten te komen. Hoe communiceer je met jezelf en met de ander en welk effect heb je daarmee? Verdiep je op allerlei manieren in wat je kunt leren over communicatie om jezelf nog beter te doorgronden. NLP is daarvoor een krachtige methode, ik vertel je er graag meer over.

Rot stemming? Wat zit erachter?

Soms weet je niet eens hoe je in een bepaalde stemming bent gekomen, laat staan hoe je er weer uit komt! Door wat afstand te nemen (uit te zoomen), ontdek je de ‘triggers’ achter zowel je belemmerende als je helpende stemmingen en kun jij meer grip krijgen op jezelf en je stemming. Een coach kan je helpen om op deze manier naar jezelf te kijken en te ontdekken en benoemen hoe het bij jou werkt.

Verander je stemming – you’re the boss

Als jij merkt dat je in een vervelende stemming zit, kun je altijd íets doen om dat te veranderen. Een verandering in je fysieke houding of je omgeving (maak een dansje of een wandeling), afleiding zoeken in een activiteit of het oproepen van een fijne herinnering, heeft direct invloed op je stemming. Je staat misschien niet meteen te juichen, maar het zal je verbazen hoeveel invloed jij hebt op je stemming en die stemming weer op jou!

Wil je leren hoe je je stemming kunt beï nvloeden en daarmee je gedrag, je communicatie en je resultaten?

Stuur me een berichtje